شماره های پیشین

طنین صدای خوش درحجره‌های زیر پل خواجو

تاریخ درج : دوشنبه ۴ دی ۱۳۹۶
شماره روزنامه: 

درروز های تعطیل  که از حجره‌های زیر پل خواجوی اصفهان عبور می‌کنیم، صدای تغزل و آواز خوانی های پیرمردان، انسان را به سوی خود جذب می‌کند. این پدیده که یک سنت فرهنگی مربوط به اصفهان است، آن چنانکه خواهد آمد، بدون سابقه تاریخی نمی تواند باشد. پیرمردان خوش‌صدا، در روزهای معتدل یا گرم، عصرهنگام و در روزهای دیگر سال، مثل زمستان، عصر پنجشنبه‌ها و صبح‌ و عصر جمعه‌ها گرد هم می‌آیند و هر کدام به تناسب روحیه‌شان و نیز روحیه حاضران، چند بیتی آواز می‌خوانند. گاهی هم افرادی با نی یا با دهان که دقیقا صدای نی در می‌آورند، آنان را همراهی می‌کنند؛ گاهی هم مجالی پیش می‌آید تا یک جوان، آواز خوانی کند. جمع شدن پیرمردها برای گذران اوقات فراقت در پل خواجو  و آواز سردادن، نه تنها برای اهالی شهر، بلکه برای گردشگران خارجی  نیز جالب و جذاب است. هرگاه گذرشان به مکان اجرای مراسم بیفتد، حتما به تماشای مراسم ایستاده و عکس و کمی فیلم تهیه می کنند. صبح جمعه  ساعت به 10 که نزدیک می‌شود،  سر و کله علاقه‌مندان به آواز، یکی یکی پیدا می‌شود. اگر یک یا دو نفر باشند، یا کنار هم به گفت‌وگو می‌ایستند تا بقیه افراد هم حاضر شوند یا قدم‌زنان، حجره‌های پل را می‌پیمایند و به پله‌های سنگی پل و پله‌های بتونی سمت جنوب غربی پل سرک می‌کشند تا شاید یکی دیگر از یاران را پیدا کنند. به هر حال، فارغ از اینکه اینها به بقیه افراد برسند یا بقیه به اینها، جمعشان کم‌کم شکل می‌گیرد وباتوجه به اینکه به حجره‌های وسطی پل نزدیک‌اند یا به پله‌های بتونی و نیز با توجه به ازدحام جمعیت در حال عبور از زیر پل و موقعیت آب و هوایی، در یک جا متمرکز شده و ابتدا به گفت‌وگو مشغول می‌شوند؛ برای مثال:
- می‌گم آقای ایکس نیمدس؟ !
- منتظرس خانومش برد تو آشپزخونه تا فرار کونه بیاد.
و خلاصه پای هر جور صحبتی به میان کشیده می‌شود. بالاخره یکی از افراد جمع به یکی از خواننده‌ها می‌گوید: «پَ شوروع کون» و معمولا پس از کمی تعارف، یکی شروع به خواندن می‌کند. همین که یک نفر شروع به خواندن کرد، کم کم نظر رهگذران را به خود جلب می کند و آرام آرام یک حلقه از تماشاچیان و شنوندگان در اطراف جمع شکل می گیرد. در ابتدا که تعداد تماشاچیان کم است، فاصله میان آنها از هم زیاد است. ولی رفته رفته که بر تعدادشان افزوده می شود، فاصله ها نیز کمتر می شود. خوانندگان کمتر آواز و بیشتر ترانه و تصنیف می‌خوانند. اگر آواز باشد، آن قسمت هایی که تحریر یا اصطلاحا چهچه می زنند با تشویق تماشاچیان و حتی افراد جمع دوستان مواجه می شود و اگر ترانه و تصنیف باشد، در پایان هر ترانه، تشویق می کنند. ضمن اینکه اگر ترانه شاد و دارای وزن تند باشد، تماشاچیان شروع به دســـت زدن می کنند.

url : http://www.hammahale.com/node/16070

دیدگاه جدیدی بگذارید

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.